NATURALNE   PREPARATY  LECZNICZE  SKUTECZNE W LECZENIU I TERAPII

DIABELSKI SZPON UZDROWICIEL Z PUSTYNI

Diabelski szpon ma działanie przeciwreumatyczne, przeciwzapalne, przeciwbólowe, rozkurczowe, żółciopędne, moczopędne, uspokajające, czyszczące krew, pobudzające mechanizmy obronne organizmu i przeczyszczające. Jest to lek goryczowy. Hamuje rozwój nowotworów. Łagodzi niektóre dolegliwości górnego odcinka jelita cienkiego. Stosuje się go również w następujących przypadkach: choroby narządów wewnętrznych, jamy brzusznej, krwi i układu oddechowego; zapalenie wątroby, zapalenie jelit, zapalenie nerek, zapalenie pęcherza moczowego, zapalenie woreczka żółciowego, kamica żółciowa, niewydolność trzustki, zgaga, niestrawność, miażdżyca, reumatoidalne zapalenie stawów, zesztywniające zapalenie staw6w kręgosłupa, choroba zwyrodnieniowa układu kostno-stawowego, dna moczanowa, liszaj rumieniowaty uogólniony, twardzina uogólniona, odczynowe zapalenie stawów, zapalenie kaletek maziowych, mięśniobóle, inne choroby reumatyczne i zapalenia, alergia, malaria, gorączka, zaburzenia odporności, otyłość, choroby metaboliczne, bóle głowy, nerwoból, miesiączkowanie bolesne, bóle ciążowe, inne bóle, nieprawidłowy przebieg ciąży, połóg, obrzęk, zatrzymanie wody, złe samopoczucie na tle nerwowym, osłabienie i dolegliwości osób starszych, zatrucie przewlekłe nikotyną, zatrucie najważniejszych narządów układu limfatycznego i krwi toksynami: zanieczyszczenie powietrza. używany zewnętrznie leczy także raka skóry, zapalenia skóry, owrzodzenia, czyrak, rany, wysypki, plamice, inne zmiany chorobowe organiczne skóry, bóle mięśniowe, utrudniony poród. Zioło nie wywiera działań niepożądanych. Przeciwwskazaniami do jego stosowania są:

przyjmowanie insuliny; leków immunosupresyjnych i zastrzyków z białek, przeszczepianie, okres przed i po szczepieniach ochronnych, ciąża. Surowcem jest korzeń boczny. Stosuje się go w postaci odwaru, proszku lub kapsułek oraz papki do okład6w. Spos6b użycia podany w artykule i na opakowaniu jest do powszechnego użytku i nie należy go uważać za ogólnie obowiązujący.

Skąd pochodzi i badania
 
 

Ten kto wierzy w leczenie naturalne wierzy również, że przyroda posiada lek na każdą chorobę. Taka osoba uznaje także wrodzoną zdolność wszystkich żywych istot do leczenia, normalizowania, odbudowywania i regenerowania. Ciało człowieka zawsze poszukuje zdrowia, stanu równowagi - homeostazy. Cel ten może z powodzeniem osiągnięty dzięki prostym sposobom polegającym na okresowym oczyszczaniu i optymalnym żywieniu. Współczesna medycyna, nazywana allopatyczną , najczęściej posługuje się lekami działającymi wybiórczo na objawy. Chociaż są one w stanie uwolnić pacjenta 0d danego objawu, częstokroć pozostawiają inne mu towarzyszące. Natomiast naturalne związki zawarte w ziołach mają działanie nieswoiste i nie wywierają działań niepożądanych. Wspomagają organizm w procesie samo leczenia, wywołując różnorakie chociaż wzajemnie powiązane efekty Jak zostanie wykazane ... zioła pustynne ... diabelski szpon, wywierają lecznicze działanie na ciało człowieka.

Zainteresowanie diabelskim szponem (Harpagophytum procumbens) spowodowały pochodzące z Anglii i Niemiec doniesienia o jego skuteczności w leczeniu pacjentów chorych na choroby reumatyczne. w rzeczywistości historia ta zaczyna się wiele lat wcześniej na pustyni Kalahari w Afryce południowo-zachodniej. ów krańcowo suchy obszar, praktycznie pozbawiony jakiejkolwiek roślinności, jest jedynym miejscem gdzie występuje diabelski szpon. Stosuje się go od wieków w leczeniu różnych chorób łącznie z dolegliwościami wątroby, żołądka, nerek, pęcherza moczowego i jelit. Przez dziesięć miesięcy w roku na Kalahari panuje susza. Jedynie w czasie sporadycznych opadów deszczu budzą się uśpione nasiona diabelskiego szponu wypuszczając z ziemi delikatne pędy, które rozpościerają zielone liście i wspaniałe jaskrawoczerwone kwiaty w kształcie trąbki. z kwiat6w wykształcają się strąki wyglądające jak cierniste szpony - diabelskie szpony. są one tak mocne, że mogą poważnie pokaleczyć żywy inwentarz. Rzeczywiście, jak donosi Rachel Carston w swojej książce poświęconej diabelskiemu szponowi, żeby uwolnić od nich kopyta zwierząt często trzeba używać szczypiec .Aby przetrwać suche warunki pustynne diabelski szpon wykształcił specjalny system korzeniowy do przechowywania wilgoci. Wrastają one na głębokość 90 - 120 cm oraz posiadają dodatkową wiązkę korzeni bulwiastych przypominających ziemniaki. ze stu kilogram6w tych korzeni uzyskuje się sześć kilogram6w surowca zawierającego substancje czynne. Jego przetwarzanie jest trudne, czasochłonne i specyficzne. Każdy korzeń należy oddzielnie wykopać, pokroić na plasterki, wysuszyć oraz utrzeć. Uzyskuje się lepką, trudną w obr6bce substancję .Wiele lat temu G.H. Mehnert, pionier rolnictwa, zaczął badać metody leczenia stosowane przez miejscową ludność. Korzeń diabelskiego szponu przyciągnął jego uwagę ze względu na duże uznanie, jakim cieszył się dzięki posiadanym właściwościom leczniczym. Mehnert uświadomił sobie, że jest on skuteczny w zwalczaniu schorzeń, które również gnębią Europejczyków, a zwłaszcza chorób reumatycznych. Pani Carston nazywa reumatyzm ..powszechną dolegliwością. Charakteryzuje ją ból, sztywność i zapalenie stawów. Precyzyjnie wskazuje na stres psychiczny i fizyczny, będący wynikiem niezdolności organizmu do właściwego wydalania toksyn, jako na podstawowy czynnik towarzyszący chorobie. Pan Mehnert przesłał próbki suszonego diabelskiego szponu dr Berhardowi Zornowi, kierownikowi Instytutu Fizjologii i Chemii na Uniwersytecie im. Friedricha Schillera w Jenie w Niemczech Dr Zorn zaczął leczyć nim białe szczury u których uprzednio wywołano zapalenie stawu
 
 

przy pomocy formaldehydów. Terapię rozpoczęto kiedy zapalenie osiągnęło swój szczyt . Po dwunastu - czternastu dniach). Korzeń podawano w postaci herbaty (napar), zarówno doustnie jak i zastrzykami .Dr Zorn przeprowadził trzy serie prób. Po upływie pięciu tygodni stwierdził, że pozostały obrzęk stanowił jedynie 22% poziomu początkowego oraz że zaobserwowano normalne ruchy łapy Natomiast w grupie kontrolnej w dalszym ciągu występowało zapalenie stawu, a jej samoistne ustępowanie było niewielkie. Ta seria prób przekonała dr Zorna o skuteczności korzenia diabelskiego szponu jako środka przeciwreumatycznego i przeciwzapalnego. Zauważył, że ich najbardziej zdumiewającą cechą charakterystyczną było dalsze postępowanie procesu leczenia - nawet wówczas gdy zaprzestano podawania zioła. kontynuując eksperymenty dr Zorna kilku lekarzy europejskich przeprowadziło badania na ludziach. W sumie było ich pięć i obejmowały trzystu pięćdziesięciu pacjentów. Stwierdzono, że ten naturalny związek organiczny potrafił złagodzić, a w wielu przypadkach całkowicie zlikwidował, obrzęk stawów, sztywność i bóle reumatyczne. Niemiecki lekarz, dr Siegmund Schmidt, powątpiewając w tak szybkie działanie zioła, postanowił wypróbować je na sobie. Udało mu się wykurować artretyczne kolano. Rozproszywszy wątpliwości rozpoczął leczenie korzeniem diabelskiego szponu ponad sześćdziesięciu chorych ambulatoryjnych. wkrótce trzydziestu sześciu z nich pozbyło się bólu i odzyskała pełną ruchomość stawów, dwunastu doznało złagodzenia bólu i zwiększonej ruchomości stawów, a u pozostałych nie stwierdzono żadnej poprawy. Kilku pacjentom z tej grupy dr Schmidt zdołał zmniejszyć prawie o połowę przepisane dawki kortykosteroidów. Stwierdził on, że przewlekłe przypadki wykazywały większą reaktywność aniżeli ostre stany zapalne. Istnieją liczne świadectwa pozytywnych skutków działania korzenia diabelskiego szponu pochodzące od chorych w każdym wieku. Liverpool Weekly Newsn z listopada 1976 r. przytacza szczególny przypadek 41-letniego mężczyzny, który był obłożnie chory i nie mógł pracować zawodowo. George Charles chorował od dziesięciu lat; część jego stawu biodrowego wymieniono chirurgicznie.

Próbował leczenia konwencjonalnego ale bez powodzenia. idąc za radą przyjaciela, pan Charles zaczął pić herbatę z korzenia diabelskiego szponu. "Napój miał prawdziwie diaboliczny smak. Był tak bardzo gorzkim. (Przypisek Wydawcy: zioło jest również dostępne w postaci tabletek).W ciągu pięciu tygodni George Charles wstał i zaczął chodzić. Ustąpił obrzęk przegubów i palców - mógł już swobodnie posługiwać się rękami oraz ramionami. "Znów mam przed sobą przyszłość" Dr Schmidt "komentując niezwykłą wszechstronność korzenia diabelskiego szponu jako środka leczniczego powiedział, że pobudza on mechanizmy odtruwające i obronne ciała. Przytoczył wyniki badali laboratoryjnych na pacjentach ze schorzeniami wątroby oraz nerek leczonych herbatą, które wykazały, iż odzyskali oni normalny stan w ciągu sześciu miesięcy. "W czasie leczenia wrócił również do normy znacznie podwyższony poziom cholesterolu w surowicy krwi i mocznika we krwi" powiedział dr Schmidt. Korzeń diabelskiego szponu wykazał także korzystne oddziaływanie na przewlekłe zapalenie dróg moczowych, błon śluzowych oraz przewodu pokarmowego, a zwłaszcza żołądka. Niemiecki lekarz, dr P.C. Seeger, mówił o korzeniu diabelskiego szponu jako o szczególnie dobrym środku pobudzającym układ limfatyczny. Inny niemiecki naukowiec, dr von Korvin-Krasinski powiedział, że wywiera on "ogólnie wzmacniające działanie na cały układ gruczołów wydzielania wewnętrznego ".Dr H. Hoppe potwierdził odkrycia dr Schmidta dotyczące normalizowania się wysokiego poziomu cholesterolu i cukru we krwi w czasie leczenia korzeniem diabelskiego szponu. Jego pracę z pacjentami chorymi na cukrzycę w szpitalach psychiatrycznych omówiono w niemieckim dzienniku "Erfahrungsheilkunden" w 1974 r ,.Ten organiczny związek można stosować jako środek zapobiegawczy oraz jako wspomagający w cukrzycy ze zwiększonym stężeniem tłuszczów w surowicy krwi. Jednakże jak stwierdza dr Korvin-Krasinski, występuje niezgodność pomiędzy korzeniem diabelskiego szponu a preparatami insulinowymi każdego rodzaju. Zaleca przerwanie przyjmowania insuliny na kilka dni przed rozpoczęciem leczenia ziołem gdyż w przeciwnym razie ich połączenie mogłoby wywołać wstrząs.
 
 

Żadna poważnie chora osoba nie powinna rezygnować z przyjmowania leków bez zasięgnięcia porady lekarskiej. Dwóch niemieckich badaczy, Tunman i Lux, przeprowadziło specjalne próby toksyczności na myszach. Stwierdzili, że aby osiągnąć dawkę zioła zbliżoną do śmiertelnej, mysz musiałaby wypić herbatę w ilości jednej czwartej jej wagi. Nawet taka ilość wody mogłaby być niebezpieczna. Korzeń diabelskiego szponu jest dostępny w postaci tabletek lub stężonego wyciągu. Zalecane dawkowanie wynosi dwie tabletki lub ich r6wnoważnik w formie koncentratu z każdym posiłkiem. leczenie trwa od siedmiu do dziewięciu tygodni. Przed jego wznowieniem należy zrobić dwu - lub trzytygodniową przerwę. Słynny szwajcarski zielarz, dr Vogel, specjalnie pojechał do AFRYKI w celu zbadania diabelskiego szponu jako zioła leczniczego. Obecnie zaleca wszystkim coroczną kurację korzeniem twierdząc, że zioło to "usunie z naszego ciała... toksyczne resztki i pozwoli nam cieszyć się zdrowszym życiem". (Nutrition News, PO Box 55279, Riverside, CA92517 USA; t. 11, nrll, 1979)